Bir acı gibi battığında zaman, durup çıkarmak isterim onu ilk çiziği bıraktığı yerden.   Göğümü bile aldı bu şehir; ne dolunay ne de gün batımı görünüyor penceremden.   Sen, diz boyu karlarda benimle birlikte uzansan, gözlerini yumup kirpiklerin karla örtülene kadar kalsan, sonra sarkıt gibi kar tanelerini kırpıştırarak açsan da baksan yine bana: İçten,… Read More Ne desem boş

Sevmek nedir diye sordun ya bana, bir Çarşamba akşamı, gün batımından az sonra. Sevmek bu an demek isterdim. Sevebilseydim doyasıya, elini tutmak bile yasak, seninle konuşmak bile suç sayılmasaydı o zaman bilirdim ben de sevmek ne demek. Uzunca bir sessizlik bırakmazdım ardımda. Sorunca şıp diye cevap verebilirdim. Eslerde susup derin iç çekişlerle gözyaşlarımı yutkunmazdım. Sevmek,… Read More Sevmek dedikleri

Dağılan parçalarını toplamaya kalksan, kaç asır sürer hepsini bir araya getirmek? Kaç menzilde görev aldın, kaç top mermisi attın, kaç can aldın ki bunca yaralanıp hor görülüyorsun? Artık tak etti diye mi bu eziyete tamam demen, yoksa iyice unuttun diye mi asil ruhunu? Sorularım pek çok; ama cevap vermeye hazır değilsin. Pişman olmadan özür diliyor,… Read More Sahnelenmemiş arya kalmasın