Hayata Dair

Ev inzivasında gün #11

Kendimi ev inzivasına aldığım 11. gün. Hastane, eczane ve markete gitmek için çıktığım zamanları saymazsak hep evdeydim. Bu sabah da diğer sabahlarda yaptığım gibi, gözümü açar açmaz kendime ilk sorduğum, nasılsın, oldu. Nasılsın Nilly diyerek uyanmayı adet edindim.

Nasıl hissediyorum? Boğazımda batma var mı? Herhangi bir halsizlik?

Bu salgının belki de en iyi etkisi bu oldu, kendimi dinlemeyi hatırladım. Hepimizin her sabah uyandığında yapması gereken bir şey belki de; derin bir nefes, bu nefese şükretmek, şöyle bir gerinip tüm vücudunu hissetmek ve kendini biraz dinleyip gününü ona göre yaşamak.

Normal iş günleri bunu pek yapamıyoruz tabii; ama kırıklık hissediyorsak biraz vücudumuzu dinlendirsek, ona iyi gelecek şekilde beslensek, daha fazla uyusak ya da açık havada güneşlensek… Eskiden yapamadığım bu tür yeni alışkanlıkları hayatıma almaya çalışıyorum ben de işte.

Bu Pazar sabahı, saat kurmamama rağmen erkenden uyandım ve kahvaltıdan önce kendimle yatağın içinde kalmak ve yazıp çizmek istedim. Kısacık da sürse, Nilly’nin küçüklük günlerini düşünüp gülümsedim.  

Pazar sabahları herkesten önce kalkıp, yorgan ya da battaniyeye sarınarak yatağın içinde kendime bir yuva kurar, ya kitap okur ya da bir şeyler yazardım. İlk ve ortaokul yıllarından o günlerin bir fotoğrafını çeksem, şöyle olurdu mesela: Ben yatağın içinde, yorgana sımsıkı sarınıp sadece gözlerim ve burnum dışarda kalacak şekilde kendime korunaklı bir köşe yapmışım, bir sırt üstü yatıyorum, kolum kitabı taşımaktan yorulunca yan dönüyorum, sıcacık keyif yapıyorum. Az sonra herkes kalkınca, kahvaltı hazırlıkları başlayıncaya kadar tüm ev, sessizliğiyle benim işte, ne güzel böyle.

O küçücük zaman aralıkları, benim en büyük hazinemdi küçükken. Saatlerden çaldığım ekstra bir yarım saat bile çok mutlu ederdi.

Bugün, tüm saatler benim ama bir o kadar da dağınık dikkatim. Bir şey okumaya başlamışken aklıma bir şey geliyor ya da bir mesaj düşüyor telefona, kalkıp bakıyorum. Biraz müzik dinliyor, aynı anda Twitter’a girip çalan müziği duymaz halde satırlar arasında geziniyorum. Bir şey düşünüyor, sonra unutuyorum. Bugünlerde böyleyim; ama elbet bu da geçecek. Her şey bir şekilde dengesini bulacak. Ben de bu halden bir başka hale geçeceğim.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)
Be Sociable, Share!
Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

error: Content is protected !!