İnsanın sınırlarını bilmesi gerektiği öğretilmişti bana. 
Ama bu öğretilirken sınır koymak değil, başkalarının istekleri ve görüşlerine göre hareket etmemin istendiğini farketmemişim... 

Herkes ve her şey tek bir doğru çizgide giden bir yük treni gibiyken, 
ben varış yönünde değil bambaşka bir istikamette olmayı hayal edebiliyorum. 
Ama kondüktör şöyle bir göz ucuyla bakıp, ne duruyorsun orda, binsene şu trene, dese, 
hemen binip koltuğuma oturabiliyorum da.

Böyle bir akıl tutulması görülmemiştir. Nasıl bir sınırsızlıksa bu, söz dinlemenin en uç noktasındayım. 
Ama daha ne kadar devam eder bu? Sınır ihlallerine ne kadar daha göz yumabilirim?