Bazı şeyleri fotoğraflayamıyorsun.

Sadece makinenden ya da senin fotoğraf becerilerinden de kaynaklanmıyor üstelik. O yaşadığın kare aynı şekilde sığmıyor hiçbir kadraja.

Belki gözbebeklerine birer mercek yerleştirsek ya da kalp atışlarını kaydedebilsek. Hislerinin sözlüğü olsa elimizden; tutsak ellerinden, sıcaklığını hissetsek ve kulakların olsak tabii ki – tüm sesleri biz de duysak – ve sonra o an yaşadıklarınla o yaşananların hatırlattığı her detayı toplayıp o kareye yerleştirebilsek…

Belki o zaman, belki o resim hafızana aldığın anıyı azıcık andırabilir. Biraz benzeyebilir gerçeğine ve tabii ki filtresizdir.