— Dünya’ya Gözlerini yummuş sımsıkı, bir çizgi olmuş göz kapakları. Uyuyor bebek, öyle huzurlu, öyle dingin, öyle güzel ki. Melek gibi. Bu dünyadan değil gibi… Mis gibi kokusunu düşünüyorum, o bebek kokusunu. Kucağıma alırken incitirim diye korkacağımı, onu öpmeye koklamaya doyamayacağımı. Yumuk yumuk elleri, bir gıdım parmakları var. Yanakları yumuşacık, pembe pembe. Beyaz bir hırkası… Read More Melek gibi bir bebek
Malta’ya bu ilk gelişim ve bir daha zorunlu bir sebep olmadıkça gelir miyim emin değilim. Oysa ben yıllardır görmek isterdim; farklı kültürlerle haşır neşir olmuş, Arap, Osmanlı, Avrupa etkilerini yaşatan Akdeniz’in ortasındaki şövalye ruhlu bu adayı. Burayı görmeyi bu kadar isterken, son dakika çıkan bir eğitim için isteksiz, içimde kötü bir his, apar topar geldim.… Read More Merhaba Malta
En çok neyi özlüyorum biliyor musun… Uzun uzun soluksuz sohbetleri. Hani hatırlar mısın bütün gün bir arada olsak da okuldan eve dönünce yine telefona koşar saatlerce konuşurduk. Konuşacak ne çok şeyimiz varmış yaşadığımız sınırlı zamanlarda. Evden okula okuldan eveydi çoğu zaman; yine de anlatacak hikâyelerimiz boldu. Bir yan bakışın, bir laf atışın, hayallerin, mutsuzlukların anlamı… Read More Herkes Kendine
İlkokul arkadaşları ile Internet’te karşılaşanlardan biri de benim. Epey bir süredir herkesin kendince yorumladığı popüler sosyalleşme aracı feysbuk olayına girmeyeceğim; çünkü çok yazılıp çizildi ve hiçbiri tamamen yanlış ya da doğru değil. Herkes sitede kendince bir şey buluyor sonuçta. Benim için önemi ise, bir şeyler paylaştığım arkadaşlarımı sanal bir fotoğraf albümünde bir arada görüp ülkeler… Read More İlk Orta Lise
Tam tamına 4 saat. İnsanın aynı şehir içinde işinden çıkıp evine gitmek için 4 saat geçirmesi ne demek… Hele de yağış yok, kar yok, grev yok. Yok işte, hiç bir şey yok. Ama her yerde kaza, yerler toz duman, cam kırıkları, metal ve plastik parçaları. Gittikçe gerilen sinirler en sonunda kopuyor. Her bir telinde ayrı… Read More Dört Saat