Keşkeleri sevmem ama çok da keşke demişimdir hayatta. Kadıköy’de güneşli bir Cumartesi öğleden sonrası. İnsanlar, zaman, bu kalabalık… Hiçbirine anlam veremiyorum şu dakikada. Sanki bu dünyadan değilmiş gibi yabancı buluyorum kendimi. O kadar çok hayat var ve o kadar da eksik… Haldun Taner’in orda arkadaşımı bekliyorum. Yeni sezon oyunlarına bakıyorum bir yandan da. Bu sene… Read More İki-bin-sekiz
“Senin bu denli üzülmeni hiç istemem ben.” Boş ver canım. Şöyle düşün sen de çok kişiyi çok üzdün. “Doğru, hepimizin canı yandı ve hiçbirimiz masum değiliz.” Bütün ilişkiler çıkar ilişkisi artık, kaçış yok. Yalan mı? Kimse dürüst değil, erkekler hiç değil ve çok da korkaklar. Kadınlar daha dobra ve açık yürekli bazı konularda. Oysa erkekler…… Read More Bu denli üzülmeler…
Vedalaşmadan gidiyorlar. Haberimiz bile olmuyor bazen, bazen de geç kalıyoruz. Ellerini tutup gözlerinin içine bakamıyoruz. Biz geldiğimizde onlar ayrılmış oluyor evden. Nefesleri bitmiş oluyor. Bir ses, bir göz, bir burun bırakmıyor geriye ölüm. Bizi ayıran, bir nehir, bir köprü, bir şehir ya da kıtadan çok oluyor. Bir sohbet bir telefona, kısa bir ziyaret sadece birkaç… Read More Vedasız Gidişler
En çok neyi özlüyorum biliyor musun… Uzun uzun soluksuz sohbetleri. Hani hatırlar mısın bütün gün bir arada olsak da okuldan eve dönünce yine telefona koşar saatlerce konuşurduk. Konuşacak ne çok şeyimiz varmış yaşadığımız sınırlı zamanlarda. Evden okula okuldan eveydi çoğu zaman; yine de anlatacak hikâyelerimiz boldu. Bir yan bakışın, bir laf atışın, hayallerin, mutsuzlukların anlamı… Read More Herkes Kendine
Sinan’ın bir akvaryum balığı vardı, muhabbet kuşları ve su kaplumbağası da olmuştu çocukken. Muhabbet kuşlarından biri kafesten uçup kaçmıştı, bir diğeri yaşlanmış, sonuncusu sebepsiz ölüvermişti. Japon balıkları da birer birer gidivermişti zaten, su kaplumbağasına ne olmuştu, hatırlayamadım şimdi. En son Şakir gitmişti. Sapsarı tüylü afacan muhabbet kuşu. Sinan, balkona çıkıp kafese yaklaştığında sarı tüylü cansız… Read More Akvaryum balığı