Ben de biliyorum çünkü nasıl birşey olabileceğini. Birebir yaşamasam da içimde öyle güçlü duygularla hissediyorum ki, gerçekten öte… Leyla sahneye ilk çıktığı ve ilk repliklere başladığı anda gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Şıpır şıpır ağladım. Kaç yerde, evet ya, dedim. Kaç yerde, içimden bir parça koptu, gitti, diz çöktü, olmasın bunlar diyerek dua etti. Kaç yerde… Read More Antabus
Doğduğun şehir İstanbul’sa, martılarla başlamalı sabaha. Fırından yeni çıkmış bir simidin ucundan koparıp uzun uzun denize bakmalı. İnce belliye al rengi bir çay doldurup yeni bir kitaba başlamalı. Bazı Cumartesiler güzel. Hiç beklemediğin bir anda, ayazın ortasında, baharın gelivermesi gibi. Gökyüzü martı çığlıklarıyla nefes nefese, ufuk çizgisi berrak, ışıl ışıl, parlak bir sabah güneşi.… Read More Martılarla başlamalı sabahlar
Güneş olsun da, gerisi mühim değil. Varsın ısıtmasın, ışığı sızsın camdan, masaya ve duvarlara yansısın, hafiften gölgelensin mobilyalar, dalga dalga resmi düşsün eşyaların… Güneş olsun da, gerisi mühim değil. Gün ışığı, nefesim, canparçam. Çocukken hayalini kurduğum evde bile onun resmi vardı. Posta kutusunda yazacaktı, Güneşin Kızı. Hayal ettiğim, iki katlı müstakil bir evdi, arkada anneanneminki… Read More Güneş olsun da…
Her apartmanın altında, elinde sigara, telefonuna bakan bir adam. Her köşe başında onlardan var. Evlerinde içemiyorlar mı, eşlerinden mi kaçıp telefonlarına sığınıyor, biraz kafalarını mı dinliyor, ne yapıyorlar belli değil. Asık suratlı, başı dumanlı, aklı karışık, ruhu delik deşik adamlar…
Bir an duraksadı. Söyleyebileceği ne vardı? Söylese de değişmeyecek bir geçmişin üzerine daha keç defa yeni bir gelecek inşa etmeyi deneyebilirdi? İlk tanıştıklarında böyle miydi oysa… Birlikte zaman geçirmek, koşulsuz, hesapsız, dur durak bilmeyen bir tren yolculuğu gibiydi. Sohbetleri uzun ve karmaşık, izledikleri ve dinledikleri üzerinden günler çok daha renkliydi. “Ne oldu? Değişen ne?” demek… Read More ne oldu?