İnsanın sınırlarını bilmesi gerektiği öğretilmişti bana. Ama bu öğretilirken sınır koymak değil, başkalarının istekleri ve görüşlerine göre hareket etmemin istendiğini farketmemişim… Herkes ve her şey tek bir doğru çizgide giden bir yük treni gibiyken, ben varış yönünde değil bambaşka bir istikamette olmayı hayal edebiliyorum. Ama kondüktör şöyle bir göz ucuyla bakıp, ne duruyorsun orda, binsene… Read More sınırlar
dün beni öyle görüp midemi bastırsın diye koşup bisküvi getiren mutfak görevlisi ya da oğlunun düğün haberini paylaşmak ve ayaküstü de olsa biraz olsun sohbet etmek isteyip nasılsınız nilhan hanım diye bana laf atan abla ve sabahın köründe, hakikaten ne işim var burda demeden, bana gülümseyerek Günaydın diyen güvenlik görevlisi… siz ne güzel insanlarsınız 🙂
Bazen o ya da bu sebepten gidemediğiniz şehirler vardır, yürüyemediğiniz sokaklar, tanık olamadığınız yaşamlar. Bazen de sizin yapmadıklarınız vardır; istediğiniz hayatı yaşamakla ilgili sorularınız, kendinize gönül koyuşlarınız… Çoğu zaman bunların hiçbirinin önemi yoktur; her hayat bardağın dolu tarafında durur, kendi renklerini doğurur…
Bir ses, bir nota, hiç unutmadığın bir şiir ya da bir anda aklına takılıveren bir şarkı… Böyle karlı bir Ocak akşamında, hatta yeni yılın en başında, dileklerin, umutların tükenmediği bir anda… Yıldızlar çokken gökyüzünde ve hayallerin sığmıyorsa ufka, haydi o zaman yeni bir sahile yelken açmalı. Sadece sevgi ve şefkat beklemişken, onu da görmemişken, varsın… Read More Yıldızlar Şehri
Böyle su gibi akıp giderken, bazen buz kesip durmuyor mu zaman…