Uzun süredir yazmıyorum, biliyorum. Bazen gittiğim yerlerle ilgili notlarımı yazıyorum ama o da çok nadir. Eskisi gibi değil. İnsanlar bana soruyor, neden yazmıyorsun? Hangi birini söylemeli.. 🙂 Kederli ülke atmosferinde gerçekten içimden geçenleri yazıp daha da acı akıtmaktan korkmak mı yoksa hayal dünyasında yaşayıp gerçekleri yok saymak mı… Hep aynı şeyleri söyleyip benzer şeylerle mutlu… Read More Nil’in Günlüğü
Yeni yıldan dileğim; “sever gibi”leri, “samimi gibi”leri, dinler gibi’leri çekip çıkarsın dünyamdan. Gibi gibi duranları, gibi gibi gülerken içinden sövenleri, sever gibi bakıp sözleriyle dövenleri, anlar gibi başını sallayıp içinden cık cık ötenleri, sakin gibi görünüp kin besleyenleri, hiç olmamış gibi konuyu kapatanları, konuyu kapatır gibi yapıp başkalarıyla hep bu konuyu konuşanları, dertleşir gibi görünüp… Read More Gibi
Öylece durdu. Farketti ki, artık tek başına durduğunda da pek çoktu. Öyle mavi, öyle asil, öyle sessiz ve sisliydi ki… Sabaha karışır gibi bir hali vardı – biraz erken, biraz da serin… Halinden memnun, önce denize vuran gölgesine baktı, sonra göğe uzanan dallarına… Yaprakları azaldıkça (ve kuruyan dalları koptukça) aslında daha çok kendi olduğunu anladı.
Günlerden Kasım’dı. Aylardan Pazar. Bir Güz sabahına uyanır uyanmaz adam alıp başını gitti. Gitti gitmesine de ayakları durmayı seçti. Adam hem kendine şaştı hem de kafası karıştı. Baktı olacak gibi değil, kendi kendine gülümsedi… Aklı 5 karış havada, yüreği gökte, ellerinde rüzgarın sesi vardı. Adam, tekrar derin bir nefes aldı. Ne güzel bi yermiş burası,… Read More Sarmaşık
Ne çok martı denizi seyre dalmıştı bugün. Bir tanesi sırtını şehre vermiş, Adalar‘a bakıyordu uzun uzun. Bir tanesi, yürüyüş yolunda gidiyordu ağır adımlarla. Ne bisikletlilerden kaçıyordu, ne de sahilde yürüyenlerden. Kalabalıklar terk etmişti çoktan İstanbul‘u. *** Gözlerin içine bakınca orada bir okyanus bulurum. Sevmeyi seven, ümitle, hayalle, müzikle sevişen bir ruhum… İçimden kopmuş bir parça… Read More ne çok martı