Gipgri puslu bir hava. Kocaman bir sessizlik. … Bu satırları okuyunca aklında karamsar bulutlar gezinmesin sevgili okur. Bilmez misin, kelimelerin kendi dili vardır ve yazmak da o dili özgür bırakmak… Ne ben’im bu yazıdaki, ne illa sen. Ne bir gerçek ne de tamamen uydurmaca. Birbirinin içine geçmiş onlarca hikâye, yüzlerce kurgu, olay örgüsü… Ben mi… Read More İçimde menekşeler pembeler
(1) Rose petals and windy days Riding on horses wild and free I hear them noises far and bitter I hear their music loud and strong Murmuring to myself old fairytales Dancing to his steps with ease and singing along each melody each grasp a joyful reunion Tea leaves and golden meadows Every… Read More Rose petals and windy days
Bir tomurcuk açınca, toprak da gülümser gibi gelir bana. Adına ne dersen de, hayat’a uyanınca renkli balonlar yükselir göğe. Yeşilden daha yeşil, tüm filtrelerden daha parlak, morlu sarılı minik çiçekler açar. Açarken de aralarına katılan kardeşlerini kutlar gibi çığlıklar atarak zıplarlar saksılarda. Ben bu şarkıyı biliyorum, daha önce de duymuştum, dediğimiz sayısız tesadüfe tanıklık ederim.… Read More Tomurcuk
Öyle bir yer söyle ki bana, daha önce gidilmemiş yollardan geçilsin. Yine de öyle tanıdık bir hali olsun ki, içeri girer girmez evimdeymiş gibi hissedeyim. Bilmez misin, bahardır benim adım. Pembe beyaz goncalarla ben her bahar çiçek açarım. Mimozalardan buketler, cam kavanozlardan vazo yaparım. Pencereleri ardına kadar açar, esen rüzgarda dalgalanırım. Şimdi bu duvarlar dile… Read More Nerelere kayboldun minik kelebek?
Uzak yerlere gidesim var. Görünenden de uzak, ufuk çizgisinden öteye… Görünmeyen yollardan tanımadığım sokaklara çıkasım var. Sokaklar boyunca yürüyesim, bir çay bahçesinde oturup amaçsızca etrafı seyredesim, belki de sadece durasım var. * Öylece durasım var demiştim ya, öylece otursam da olur. Sen de bir sandalye çek, şuracıkta uzun uzun oturalım. Hiç bitmeyecekmiş gibi konuşalım. Hem… Read More An ve an