Hayata Dair

Güneş olsun da…

Güneş olsun da, gerisi mühim değil.

Varsın ısıtmasın, ışığı sızsın camdan, masaya ve duvarlara yansısın, hafiften gölgelensin mobilyalar, dalga dalga resmi düşsün eşyaların…

Güneş olsun da, gerisi mühim değil.

Gün ışığı, nefesim, canparçam. Çocukken hayalini kurduğum evde bile onun resmi vardı. Posta kutusunda yazacaktı, Güneşin Kızı.

Hayal ettiğim, iki katlı müstakil bir evdi, arkada anneanneminki kadar bahçesi olsun, bir sediri, gölgesinde yemek yediğimiz bir asması olsun, önünde küçük bir veranda, sallanan koltuk, evin etrafında, güvenli, tehlike bilmeyen, kendi halinde bir tahta çit. Hepsi hepsi bu.

O günkü çocukluğum gelip bugünümle tanışsa, oturduğum apartmanı, her sabah ateşböcekleri gibi karanlıkta yola çıktığım sokağı ve bin bir çabayla otoparkına kendimi attığım kara camlı plazayı görse, ne derdi?

“Evim nerde, eve gitmek istiyorum ben.”

Nasıl anlatırım ona, kendimi yaşadığım her alanda bir güzellik yaratmaya adamış olduğumu, her koşulda Güneş’ın Kızı olduğumu, buram buram toprak koktuğumu. Ayaklarımı basacağım bir karış toprağım olmasa da gözlerimi kapadığımda yalınayak kırlarda koştuğumu…

İçinde rengarenk oyunlar, bir anı bir anına uymayan gelgitler, yazılar, çizimler, dans ve drama varken; belki de bunlara rağmen, neredeyse son 20 seneyi hiç de fena geçirmediğimi…

İkna olur muydu bilmem… Elinden tutsam ve bir günümü ona izletsem baştan sona, evini aramaktan vazgeçer miydi ya da “artık içim rahat, gidebilirim” der miydi…

Bilmiyorum.

Bildiğim şu ki, Güneş olsun, biraz Günışığı, gerisi mühim değil.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 10.0/10 (1 vote cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 0 votes)
Güneş olsun da..., 10.0 out of 10 based on 1 rating
Be Sociable, Share!
Share

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

error: Content is protected !!