“Bir gün daha yaşandı ve bitti. Küçük sevinçleri ve küçük kederleriyle. Herhangi bir gündü, çok önemli değildi.” diye başlıyor ya Sezen Aksu’nun Beni Unutma şarkısı, şu an yıl sonu yazısını yazmaya başlarken bir anda hatırıma gelmesi şaşırtıcı olmamalı.

Bir yıl daha yaşandı ve bitti. Küçüklü büyüklü üzüntüleri ve mutlulukları ile. Koca bir tarih içinde herhangi bir yıldı, çok da önemli değildi. Oysa okula yeni başlayan 6 yaşındaki yeğenim için 2025 bir milattı. Hayatla ölüm arasındaki kısa çizgide bir trajediyle sınanan ailem içinse bu yıl asla unutulmayacak.

Kendi küçük tarihime gelince, denedim, çabaladım, ayakta durabildim, diyebilirim, belki. Ülke ve dünya gündeminden yana umutlu olduğumu söyleyemem. Kendi ufuk çizgimle ilgili de büyük hayallerim, hedeflerim ve hırslarım yok. Elimden geleni yaptım, iyi şeyler de oldu, kötü şeyler de. Zorlandım. Çok zorlandım, bu gerçek. Üstesinden geldiğim şeyler de oldu, gelemediğim de. Seyahat ettim ve eğlendim, dinlendim, buna izin vermeyi öğrendim. Denedim ve yanıldım, bazen de başardım. Bütün bunların arasında şu ya da bu öne çıktı diyemem.

Kendime bir not yazmak istesem, şöyle derdim: “It’s alright. You’re alright. You did good. Love you to the moon and back!”