Yaşamın pencereleri… ne çok… ne geniş… Neresinden baksan başka bir dünya, gerçekle düş iç içe. Yazmayı biraz da bu yüzden seviyorum belki. Kimi zaman duymazdan gelmeye çalıştığım içimdeki o sesi dinlememi sağlıyor. Görmezden geldiklerimi hatırlatıyor, sustuklarımı söylüyor bana. Bazı şeyler aynı kalıyor hayatta, bazıları ise sürekli değişiyor. Hatta aynı kaldığını sandıkların bile en azından farklı… Read More Yaşamın Pencereleri

Bazen anlamsız bulduğun şeylerin ne kadar gerçek olduğunu görüyorsun ve şaşırıyorsun. Başın ağrıyor sabahları ve gece inerken yatağına. Sürekli başın ağrıyor, ilaçlar fayda etmiyor. Durmadan uyanıyorsun yarı uykularından, ışığı yanık bırakıyorsun korku çıkmazında, “daha sabah olmadı mı ?” diyerek geri koyuyorsun başını yastığa, gürültüler geliyor odanın dışından, sürekli konuşuyorlar yüksek sesle, bulanıyor görüntüler. Bazen çabuk… Read More Bazen

Muhteremin elleri ne güzeldi hatırlar mısınız? Gözleri gülerdi konuşurken, yüzüne ışıl ışıl yayılırdı sevinci. Ne mutlu günlerdi onlar, sanki dün gibi. Ellerinden öperdik her bayram. Çay saatinde nefis kurabiyeler yapardı, limonlu kekler bir de. Kurabiyeler o yüzden belki de hep sıcak ilişkileri, dostlukları anımsatır da, gri günlerde (ve içim solduğunda) bir fincan sıcak kakao ya… Read More Muhteremin Elleri