Böyle bir pencereden baktım sana dünya. Mavini daha bi sevdim bugün. Bulutunu, denizini, vapurunla göğünü… Kalabalıklarına karıştım, azıcık da sersem oldum İstanbul. Rüzgar mı çarptı, sıcak mı, güneş mi yoksa dalga mı, bilemedim
Uzakta tek başı mamur bir ağaç. Etraf ıssız, rüzgârın sesi yalnızca. Güneş batmamışken daha, o ağacın altına uzanıp, gevşemek, gevremek, uzun uzun esnemek, dergi okuyup sudoku çözmek…
Günaydın, günışığıyla gölgeler. Kırmızı, mavi, yeşil günaydın. Soğukta soba yaktığımız kış bahçesi, sıcakta gölgelik astığımız bu avlu, sizlere de günaydın taş duvarlar, renkli saksılar, tablolar ve aynalar, günaydın!
Belki uzun, belki kısa, az mola, çok sıcakla seyahat. İlk kez geçtiğim rotalar, yemyeşil tepeler, yol kenarlarında lavanta ve günebakan, yükseklerde rüzgar gülleri… Mavi bir gök ve tül gibi beyaz bulutların altında herşey en doğal halinde, olması gerektiği gibi
Bir sokaktan bir sokağa, yokuş yukarı çıktığın öğle sıcaklarından sonra elbet bir akşamüzeri ya da günbatımı karşılardı seni.Bir serin avlu, taş bir ev ya da güzel bir bahçede mola verirdin.Penceresinden hayatı izlediğin bir kasaba, pazar torbasıyla evden çıkan nineler, sahiplik ettikleri sokak köpeklerine isim koyan çocuklar, zamanlı zamansız öten horozun kısık kesik bozuk sesi… Yol… Read More Urla