Sahne 1. Uçurum. Korkutucu bir bekleyiş. Endişe ve çaresizlik. Kime ve neye güveneceğini bilmeden hastane koridorlarını arşınlamak. Akşamdan geceye, geceden sabaha uzanan bir sessizlik. En yakınındaki birkaç isim dışında kimse yok. Dış dünya tamamen dışarda ve sen tamamen kendi içinde. Hiçbir şey gelmiyor içinden, yazmak ya da konuşmak. Elinden hiçbir şey gelmeyeceğini bilmediğin tanıdıklara ulaşıp… Read More Korkutucu bekleyiş

Başlığa bakmayın, artık günleri saymayı bıraktım. Kaçıncı günde olduğumun bir önemi kalmadı. Her gün birbirinin aynı değil; ama sanki hiç yaşanmamış gibi. İlk başlarda soğuktu, serindi, yağmur ve rüzgar vardı. Balkona çıkmıyordum fazla, üzerime kalın bir hırka alıyordum çıkarsam da. Sonra sonra ılımaya başladı hava, öğleden sonraları balkonda oturup güneşlenmeye başladım. Şimdiyse kombiyi kapadım, öğlene… Read More Ev inzivasında 69. gün

Ev inzivasında 39.gün Bazı günler tat alma duygumuz diğer günlere göre daha açık olabilir mi? Bu sabah labne peynir sürüp çörek otu serptiğim Wasa daha bir lezzetli geldi nedense. Ağzımın tadı yok, deriz ya, çok doğru. Bazı günler, başka sefer kendinden geçmene sebep olacak şey bile o kadar tat vermeyebiliyor. Ruh halimizle tat duyularımız da… Read More Tatlar ve kokular, çayla kahve

Ev inzivası, diğer adıyla sosyal izolasyonda 37.gün Önce sabaha karşı 04:44’te uyandım, saat 06:10 olduğunda ise artık ayaktaydım. Son iki gündür içimde bir sıkıntıyla, uykum kaçıyor geceleri, buzdolabını açıp ne yesem diye düşünürken buluyorum kendimi. Oysa hiç böyle huylarım olmamıştır. Şaşırıyorum kendime. Sonra da diyorum ki, canım Nilly’m, alışılmadık bir dönemden geçmiyor muyuz zaten, neden… Read More Dışarda bahar, evde hayat var

Bugün çiçeklerimle ve kendimle konuşurken buldum kendimi. Mutlu mutlu şakalaştım hatta. Bakalım nereye varacak sonu…