Şubat’ın sonu geldi miydi beni bir panik aldı. Bir iki aydır ha bu hafta sonu ha öbür hafta sonu giderim dediğim iki önemli sergi var Pera Müzesi’nde. Üstelik anneme de gideriz diye söz vermişim, kaçırırsak çok üzülür. Tamam, dedim, bu hafta sonu iş güç de olsa, sözüm de olsa, soğukmuş, rüzgârmış, kulağım ağrıdı, yok üşüdüm… Read More Pera’da Doğa, İnsan ve Aşk Manzaraları
Haftanın en sevdiğim günleri Cuma ve Cumartesi. Hafta sonu kapsamında değerlendirilse de Pazar günü ise özellikle öğleden sonra akşama doğru başlayan Pazartesi sendromu sancılarıyla çok sevdiğim bir gün sayılmaz. Yine de kahvaltı keyfi diyince benim aklıma Pazar günü gelir. Pazar keyfi kahvaltı keyfi biraz da. Ne kadar geceden kalma da olsan mümkün olduğunca erken bir… Read More Pazar Keyfi
İstanbul’da gece. Trafik nasıl olduysa dağılmış. Karanlığı seviyorum ve bu esintiyi. Gaza bastıkça kulaklarımda uğuldayan rüzgârın nefesini. Tuhaf ama hala senin parfümünü duyuyorum. Neyim var diye soruyor birileri. Belli bir sebebi mi var? Var; ama olmamalı, o yüzden konuşmayalım, diyorum. Gülüyorum çokça, olur olmaz şeylere gülüyorum bu aralar. İstanbul’da gece. Radyonun sesini açmışım. Adını bilmediğim… Read More İstanbul’da Gece
Uzaklara gidesim var, diyorum. Ne keyifsizlikten bu sayıklama ne de uzaklarda aradığım bir şey var. Öylesine ağzımdan çıktı işte. Tanıdık sokaklarda gezinirken, bahar güneşi bulutlar arasında gizlenmişken, bir Pazar günü Sahil’de yürürken dile geldi bir şekilde. Caddebostan ana baba günü bu Pazar. Güneşi gören kendini dışarıya atmış. Torunu paten kayarken ağır adımlarla onu takip eden… Read More Neresi Bilemediğim
Tam tamına 4 saat. İnsanın aynı şehir içinde işinden çıkıp evine gitmek için 4 saat geçirmesi ne demek… Hele de yağış yok, kar yok, grev yok. Yok işte, hiç bir şey yok. Ama her yerde kaza, yerler toz duman, cam kırıkları, metal ve plastik parçaları. Gittikçe gerilen sinirler en sonunda kopuyor. Her bir telinde ayrı… Read More Dört Saat